::. انتــــظار فــــــرج .::

خلیفه ی جبار عباسی (( منصور  دوانیقی)) که از اراذل خلفای بنی عباس ومردی سختگیر و  ستمگر بود .

همواره امام صادق علیه السلام را در مراقبت شدید ماموران خویش میداشت و  جاسوسانی بر آن حضرت گماشته بود ، وبارها امام را برای آذارو حتی  نابودی نزد خود می آورد  اما چون تقدیر نبود موفق به انجام نیت پلید خود نمی شد .

امام هفتم حضرت کاظم علیه السلام می فرما ید ، یکبار منصور، پدرم را طلب کرد تا به قتل برساند ، و شمشیروبساطی هم اماده ساخت، وبه((ربیع ))که از درباریان او بود سفارش کرد که چون((جعفر بن محمد)) وارد شد وبا او سخن گفتم ودست برهم کوفتم گردنش را بزن .

اما  وارد شد، تا چشم منصور بر امام افتاد بی اختیار از جای برخاست و خوش آمد  گفت، و اظهار داشت شما را برای آن احضار کردم که بد هیهایتان را بپردازم... آنگاه با خوشرویی حال خویشان و بستگان امام را جویا شد، وبه ربیع رو کرد و گفت تا سه روز دیگر ((جعفر بن محمد)) را نزد خانواده اش باز گردان...

اما سر انجام منصور نتوانست وجود امام را که دیگر آ وازه ای امامت و رهبر یش تا  دورترین سر زمینهای اسلامی پر کشیده بود، در میان جامعه تحمل کند ، ودر ماه شوال سال یکصد و چهل و هشت هجری ان بزرگ گرامی را مسموم ساخت وامام در بیست و پنجم شوال در سن شصت و پنج سالگی به جهان دیگر خرامید ، و پیکر پاکش را در بقیع در کنار پدر گرامیش بخاک سپردند .

هنگامی که حاملان پیکراو را بر شانه و گردن به سوی گورستان می بردند .

گفتم

آیا می دانید کدام بزرگمردی را به سوی خاک می برید؟

دریغا، کوهساری بلند از اوج رفعت به نشیب آمده در گوری  مدفون  می شود .

با مداد بر مرقد او خاک خواهند ریخت؛

سزاوارترآنست که در فقدان او خاک بر سر خویش بریزیم.

 اری براستی با شهادت امام مکرم صادق ال محمد (ص)، تاریخ انسان و اسلام گوهری را از دست داد که اگر مقام امامت شش امام بزرگوار از سلاله ی  آن بزرگ نمی بود ، بی تردید میگفتیم جهان از پرورن چنان بزرگمردی تا قیام قیامت عقیم مانده است...

درود خدا و فرشتگان و صا لحان و مومنان براو باد.

                         آخرین وصیت امام  جعفر الصادق علیه السلام

((ابو بصیر)) از یاران بزرگوار امام صادق علیه السلام می گوید پس از رحلت امام برای تسلیت به همسرش ((ام حمیده))به خانه ی ان حضرت رفتیم؛درسوگ امام هردوبه تلخی گریستیم،آنگاه به من فرمود ای ابو بصیر

اگر به هنگام وفات امام می بودی ، تعجب میکردی زیرا امام چشمان خویش گشود و فرمودهمه خویشاوندانم

را نزد من آورید ، وچون گرد آمدند امام به همه ی آ نان نگاه کرد   و فرمود (( ان شفاعتنا لا تنال مستخفا با لصلوه)) شفاعت ما شامل کسی که نماز را سبک بشمارد نمی شود